Primitive traditional history; the primitive history and chronology of India, south-eastern and south-western Asia, Egypt, and Europe, and the colonies thence sent forth

tajuk : Primitive traditional history; the primitive history and chronology of India, south-eastern and south-western Asia, Egypt, and Europe, and the colonies thence sent forth

author : Hewitt, James Francis Katherinus, 1835

preface 

DALAM Bab III. Bah. D., yang memerihalkan tahun Orion si dewa-matahari rusa serta busur dan anak panah Ursa Major (the Great Bear) (ms. 152-172), saya telah menunjukkan bahawa dalam Tujuh Lempeng Penciptaan dari Lembah Euphrates dan Mitos Penciptaan agama Shinto di Jepun, busur dan anak panah Ursa Major merupakan senjata milik pemerintah Masa yang berjaya, iaitu Kehendak yang mencipta dan menetapkan—yang digunakannya untuk membunuh setiap dewa-tahun pada penghujung tahunnya, manakala penentangnya, iaitu para penyokong tahun-tahun tersebut, dipadamkan daripada kalendar kebangsaan dalam Iperubahan berturut-turut ukuran tahun negara.

​Saya telah menunjukkan di situ bahawa buruj busur dan anak panah langit ini—yang di India merupakan buruj Krishanu dalam Veda, si pemanah tanpa kaki, penarik (karsh) busur, dan juga Rudra si dewa ribut—mendapat nama ini daripada pegangan ritual kebangsaan Scandinavia dan Jerman, Greece, Asia Kecil, Syria, penduduk Lembah Euphrates dan India yang dibentuk dalam zaman tahun tiga musim Orion. Ini kerana di negara-negara tersebut, kematian dewa-matahari rusa mengakhiri babak terakhir drama tahunan yang menutup tahun itu dengan mengambarkan dewa-matahari rusa dibunuh oleh anak panah langit daripada buruj Ursa Major ketika beliau memecahkan kesucian ibu rusa bagi dewa-matahari tahun berikutnya, yang dilahirkan sewaktu kematian bapanya sebagai Vastospati, iaitu dewa api kebangsaan yang dipadamkan pada penghujung setiap tahun dan dinyalakan semula pada permulaan tahun berikutnya.

​Dalam manual ritual Veda kebangsaan Shatapatha Brahmana, buruj ini—seperti yang saya tunjukkan di ms. 162, 163—dinamakan Tujuh Gandharva pengawal Soma, iaitu air penciptaan dari langit dalam bait-bait puisi yang bakal saya terjemahkan sebentar lagi, dan terutamanya dari Rig. x. 139, 4-6, di mana Gandharva Vishvavasu, iaitu Ursa Major, digambarkan sebagai pengawal...

preface iv

Air ini, yang mana pada solstis musim panas telah dilepaskannya untuk mengalir sebagai hujan Monsun buat Indra, si dewa hujan. Dalam kalangan pengawal langit ini, Krishanu ialah hujung anak panah yang mematikan bagi membunuh dewa-tahun-lama. Selain bukti yang diberikan di situ bahawa Tujuh Gandharva pengawal Soma merupakan bintang-bintang Ursa Major (the Great Bear), boleh ditambah lagi Rig. x. 45, 12, yang menceritakan bagaimana Agni Vaishvanara, dewa bagi isi rumah dan api mezbah yang lahir daripada penyatuan Prajapati (dewa-matahari rusa, iaitu bintang Orion) dengan ibu-bintang rusa betina Rohini (Aldebaran), dipuji oleh para Rishi pengawal Soma, iaitu oleh Tujuh Rishi (Seven Rishis), nama bahasa Sanskrit bagi Ursa Major.

Bagi saya, ia sangat membantu para pembaca untuk membuat kesimpulan tentang ketepatan deduksi saya daripada ajaran Lempeng Penciptaan Euphrates, mitos Penciptaan Shinto di Jepun, dan bukti-bukti lain yang dikemukakan dalam Bab III, Bah. D., sekiranya saya mendahului buku saya ini dengan terjemahan lima bait puisi Rigveda yang ditujukan kepada Dewa Pencipta, serta memerihalkan bagaimana alam semesta dan kandungan bernyawa di dalamnya dibentuk daripada tiada. (1) Ini ialah Rig. x. 123, kepada Vena iaitu Keinginan atau Kehendak Pencipta; (2) Rig. x. 139, kepada Vishvavasu Deva Gandharva iaitu dewa Gandharva; (3 dan 4) Rig. x. 81, 82, kepada Vishvakarman, Pembuat segala sesuatu yang dikurniakan nyawa; dan (5) Rig. x. 170, kepada Vibhrat si Pemancar Cahaya Luas, yang dipanggil Vishvakarman.

Namun sebelum menterjemahkan bait-bait puisi tersebut, saya akan mendahuluinya dengan bukti daripada Rigveda dan Shatapatha Brahmana yang menunjukkan sejarah mitologi bagi dewa-dewa yang diseru di dalamnya.

Dewa terawal di antara dewa-dewa ini dalam mitologi sejarah ialah Vena, Dewa keinginan bersemarak untuk mencapai sesuatu. Nama ini berasal daripada kata akar ven atau van, yang bermaksud mendambakan atau merindukan, iaitu kata akar bagi Vana, nama Veda untuk pokok-ibu (mother-tree), pokok pencipta bagi Vishvakarman, Rig. x. 81, 4, di mana dalam pegangan asal India, seluruh kehidupan dilahirkan daripadanya. Vena ialah bentuk India bagi dewa lelaki dan perempuan Norse, iaitu Osk atau Oski, yang diperihalkan dalam Bab IV, Bah. C, ms. 291, dewa lama Jerman bagi Hasrat/Keinginan yang diseru sebagai Wunsche, yang dikatakan mencipta kehidupan daripada...

preface V

...air suci Keinginan, iaitu hujan pencipta di mana—seperti yang akan kita lihat dalam bait-bait puisi ini dan tempat lain—kehidupan dipercayai bermula oleh para penyajak Veda dan pengasas awal pegangan kebangsaan, iaitu ahli mitologi awal India, Asia, dan Eropah.

Dewa Vena ialah penjelmaan kepada Kehendak Pencipta Ilahi yang mengeluarkan kehidupan yang berkembang daripada kekosongan yang lapang. Dalam bait ke-6 Rig. x. 123, beliau dipanggil burung Su-parna, yang terbang ke langit untuk melihat awan-kerbau-tahun-muda, iaitu pemerintah bagi tahun yang bakal menjelang. Dari situ, sebagai utusan bersayap emas kepada Varuna (dewa cakerawala langit yang memerintah solstis musim panas—seperti yang telah saya tunjukkan di ms. 125, nota 1—sewaktu perayaan tahunannya diadakan), beliau bergegas ke kediaman barat Yama.

Nama burung Su-parna dengan bulu (parna) daripada Su—kata akar bagi Soma yang bermaksud membiak—mengenal pasti Vena sebagai burung ini, di mana bulunya (parna), apabila dicederakan oleh anak panah Krishanu, si Pemanah Ursa Major (Great Bear) tanpa kaki (ms. 162, 163), jatuh ke bumi lalu tumbuh menjadi pokok Palasha yang suci (Butea frondosa). Daripada pokok itulah Soma suci yang pertama—atau pati kehidupan bagi jamuan sakramen Soma tahunan—diekstrak.

Gandharva Vishvavasu, iaitu Pencipta Ursa Major, yang meletakkan tiga ranting pokok ini di sekeliling api suci pada mezbah bumi terawal yang dibentuk seperti seorang wanita bagi menandakan tiga musim dalam tahun Orion yang menjaga api kelahiran kebangsaan. Burung pencipta yang terbang merentasi langit dan membiakkan kehidupan di bumi melalui bulu serta darahnya yang gugur ini jelas sekali merupakan burung-awan dalam Bab II, ms. 100-102, yang membawa hujan daripada dua musim tahun kebangsaan pertama—yang diukur melalui monsun Timur Laut dan Barat Daya—ke bumi sebagai darah-hujannya.

Ia merupakan burung ilahi Mesir dan Akkadia, iaitu Khu atau Zu, awan hujan yang menyebarkan benih-benih seluruh kehidupan ke segenap alam semesta untuk dilahirkan di dalamnya. Burung ini kemudiannya menjadi dewa awan gajah atau kerbau dalam mitologi lewat, iaitu Gan-isha, tuan (isha) kepada tanah (gan), serta Indra si dewa hujan, yang dikatakan dilahirkan seperti dahan pokok dari rusuk seekor kerbau yang pernah beranak sekali, iaitu daripada kerbau awan-ibu yang membawa...

introduction summary

ms 1

sejarah Kronologi purba yang disimpulkan daripada ukuran tahunan masa secara berurutan—yang diguna pakai oleh bangsa-bangsa pemerintah di Asia Selatan, Asia Barat, dan Eropah—telah dibahagikan kepada tiga tempoh yang dipanggil 

1. Zaman Penyembahan Bintang Kutub (Pole Star), 
2. Bulan-Matahari (Lunar Solar), 
3. Matahari (Solar).

1.  tempoh pertama,  tahun diukur melalui peredaran bintang-bintang yang diketuai oleh Canopus, Pleiades, dan Orion, serta peredaran matahari mengelilingi lilingi Kutub. 
2. tempoh kedua, ia diukur melalui tempoh Bulan-Matahari.
3. tempoh ketiga, melalui laluan tuhan matahari yang bergerak sendiri merentasi laluan tahunan di langit yang ditandai oleh bintang-bintang. ( in the third by the passage of the self- directing sun-god through a year -path marked in the heavens by stars. )

ms 2

Dalam zaman pertama tahun Orion, apabila tuhan-tahun dipercayai dibunuh sebagai matahari-rusa pada penghujung tempohnya oleh anak panah Orion, saya mendapati bahawa anak panah yang dilepaskan oleh tuhan ini—yang dipanggil Krishanu (pemanah/pembakar) dan Rudra dalam Brahmana dan Rigveda India, serta tuhan Shinto Susa-No-Wo (awan hujan) oleh orang Jepun—ialah dua bintang penunjuk Kutub bagi Buruj Beruang Besar (Great Bear), yang dipanggil dalam Tujuh Tablet Penciptaan Babylon sebagai Bintang-Busur bagi Marduk, tuhan-tahun.

📝 Krishanu = krishna

ms 3 // tiada maklumat penting dijumpai

ms 4

Sumber-sumber utama yang daripadanya agama kebangsaan berkembang menunjukkan bahawa melalui kajian dan pemeriksaan terhadap tradisi sejarah, ritual dan adat resam bangsa-bangsa pribumi Asia dan Eropah, serta bangsa-bangsa yang berasal daripada mereka, dapat dilihat bahawa gagasan tentang Tuhan yang menjadi asas kepada semua agama — yang ajarannya dapat diringkaskan dalam akidah atau pernyataan kepercayaan — ialah bahawa Dia merupakan Kehendak tunggal yang meliputi segala sesuatu, yang menguasai semua perkara.

Dia juga, sebagai pengukur masa, dianggap menetapkan perubahan musim-musim. Perubahan musim ini sentiasa dilihat oleh bangsa-bangsa terawal yang hidup sebagai pemburu, penggembala, petani dan pedagang, serta oleh keturunan mereka di seluruh dunia, sebagai penanda bagi tempoh-tempoh yang membentuk tahun-tahun yang berulang kitarannya.

Kaedah terawal mengukur tahun yang berkembang dalam kalangan bangsa perintis ini, yang dapat saya kesan hingga ke permulaan asalnya, ialah kaedah yang membahagikan tahun kepada dua musim monsun Lautan Hindi, iaitu:

Monsun Timur Laut, yang bermula sekitar Oktober–November;

Monsun Barat Daya, yang bermula sekitar Mei–Jun.

Dalam mitologi awal India Selatan, kedua-dua musim ini diperintah oleh burung awan ribut, yang turut disembah oleh Sumer-Akkadia dan orang Mesir. Burung ini membawa dari langit, bersama angin monsun, hujan yang membawa benih kehidupan ke bumi, yang kemudiannya berkembang dan memberikan tenaga hidup kepada semua pokok dan tumbuhan yang tumbuh serta menghasilkan buah.

Angin yang menggerakkan awan ribut dalam perjalanannya juga dipercayai menyebabkan langit berputar dan memusingkan bintang-bintang, matahari dan bulan mengelilingi Bintang Kutub, iaitu tempat kediaman pemerintah terhadap susunan siang dan malam yang berlaku akibat peredaran pemberi-pemberi cahaya tersebut.

Dewa pusat ini, di hemisfera selatan, ialah dewa Gond Dravidia bernama Maroti, iaitu beruk pokok (marom). Sebagai dewa bintang, dia tinggal dalam buruj Argo, yang merupakan buruj paling hampir dengan pusat bahagian selatan langit, dalam bentuk bintang Canopus.

Dari tempat itu, melalui perintahnya yang disampaikan kepada angin, dia dipercayai menyebabkan bintang-bintang bergerak mengelilingi Bintang Kutub.

Dalam satu versi lain bagi mitos purba ini — yang mungkin merupakan bentuk yang lebih awal — dia dipercayai duduk di atas puncak pokok dunia yang berada di tengah-tengah bahagian selatan bumi, dan menyebabkan…

ms 5

…langit bersama bintang-bintang, matahari dan bulan berputar mengelilingi Kutub dengan lima jari tangannya.

Daripada kepercayaan ini, tidak diragukan lagi, selepas tempoh yang panjang dalam kemajuan pengetahuan tentang pergerakan masa secara beransur-ansur, terciptalah kaedah untuk mengukur jarak masa antara dua musim monsun dengan cara yang lebih mudah berbanding hanya menghitung bilangan hari secara satu demi satu.

Kaedah ini diwujudkan melalui penciptaan minggu lima hari sebagai unit asas dalam pengukuran tahun dan proses mengira masa lalu serta masa hadapan.

Melalui minggu ini — yang dilambangkan oleh lima jari tangan beruk Kutub (Pole Star-ape) — 360 hari dalam setahun dibahagikan kepada 72 minggu lima hari.

Jumlah ini terhasil daripada penggandaan dua tempoh 36 minggu, iaitu tempoh-tempoh yang membahagikan separuh tahun yang diperuntukkan kepada setiap musim monsun.

Namun, pada zaman yang sangat awal, ditemui satu kaedah tambahan yang lebih tepat untuk mengukur masa tahunan berbanding kaedah berdasarkan tempoh kedatangan monsun yang agak berubah-ubah. Kaedah ini diperoleh melalui pemerhatian terhadap terbenamnya matahari dan bintang-bintang.

Pemerhatian tersebut menunjukkan bahawa Pleiades (Tujuh Beradik) mula terbenam selepas matahari pada masa apabila monsun Timur Laut bermula, iaitu sekitar awal bulan November.

Pleiades terus terbenam selepas matahari selama 36 minggu lima hari, sehingga sekitar awal bulan Mei. Pada waktu itu, ia mula terbenam sebelum matahari sepanjang tempoh separuh tahun kedua yang juga terdiri daripada 36 minggu lima hari.

Kejauhan zaman ketika sistem tahun ini digunakan tergambar dalam sebuah kisah yang masih bertahan dalam cerita rakyat orang asli Australia, yang mempunyai pertalian etnologi dengan orang Dravidia India.

Kisah ini membuktikan bahawa sistem tersebut merupakan satu kaedah pengukuran masa suku kaum yang digunakan oleh orang Dravidia Australia pada peringkat awal perkembangan mereka, iaitu oleh masyarakat yang tidak pernah mencapai tahap tamadun sehingga membentuk komuniti pertanian atau penggembalaan.

Kisah itu menceritakan bagaimana tahun dimulakan melalui penangkapan dan pengangkutan mengelilingi langit oleh bintang gergasi Canopus terhadap Ratu Pleiades, iaitu bintang Aldebaran dalam buruj Taurus, yang dalam semua mitologi…

ms 6

tiada info menarik

ms 7

…daripada tahun-tahun ini, iaitu dua tahun Orion yang menggunakan minggu lima dan enam hari, serta tahun tiga belas bulan lunar, yang merupakan tahun keenam dalam rangkaian tahun berturut-turut yang membahagikan kronologi tempoh-tempoh yang sejarahnya telah saya gariskan dalam buku ini.

Perkahwinan dalam buruj Kepheus antara dewa beruk berkepala burung Sugriva dengan Tara, Bintang Kutub, mengundurkan kronologi awal zaman pemerintahan beruk berkepala burung itu kepada sekitar 21,000 hingga 19,000 SM, ketika Bintang Kutub berada dalam buruj Kepheus.

Namun, tarikh awal ini bukanlah tarikh paling awal yang dirujuk oleh kisah tersebut, kerana pemerintahan Bintang Kutub dalam Kepheus telah didahului oleh pemerintahan pendahulunya, Vali.

Tahun yang diukur berdasarkan Pleiades bermula pada waktu matahari terbenam, seperti tahun-tahun yang menggantikannya, sehingga munculnya tahun Veda terakhir yang bermula dengan terbitnya burung matahari di sebelah timur pada ekuinos vernal (musim bunga).

Namun, terdapat satu pengecualian terhadap aturan ini, iaitu tahun tujuh belas bulan dalam perlumbaan kereta kuda dewa matahari, yang bermula seperti tahun yang masih tercermin dalam kuil Stonehenge, iaitu dengan terbitnya matahari pada solstis musim panas.

Dalam tahun-tahun yang bermula pada waktu matahari terbenam, masa dikira berdasarkan malam, bukan hari. Oleh itu, minggu dalam tahun Pleiades terdiri daripada lima malam.

Pengiraan ini juga digunakan oleh pencipta tahun solstis, yang diukur berdasarkan penerbangan burung matahari mengelilingi langit.

Inilah tahun bagi bangsa Kolarian di Asia Tenggara, iaitu nenek moyang bangsa Melayu, yang menjadikannya sebagai tahun kebangsaan mereka pada zaman yang sama awalnya seperti tahun Monsun dan tahun Pleiades.

Tahun ini bermula dengan terbenamnya matahari di barat daya ketika solstis musim sejuk. Dua tempoh pembahagiannya, masing-masing terdiri daripada tiga puluh enam minggu lima malam, diukur berdasarkan pencapaian matahari ke titik paling utaranya ketika solstis musim panas.

Dari titik itu, matahari kembali ke tempat kediaman musim sejuknya di selatan. Laluan bintangnya melalui langit dipercayai ialah laluan yang ditandai oleh Bima Sakti (Milky Way).

Tempoh-tempoh solstis bagi tahun ini telah bertahan sejak fajar paling awal ritual tahunan India sehingga ke…

ms 8

Pada masa kini, ia dipanggil sebagai *Devayana* atau Masa (*ayana*) para dewa cahaya, iaitu tempoh pergerakan matahari dari solstis musim sejuk di Selatan ke titik paling utaranya pada pertengahan musim panas, dan *Pitriyana* yang dipersembahkan kepada para *Pitri* atau Nenek Moyang bangsa apabila matahari kembali dari Utara ke Selatan.

Daripada dua tahun ini yang diukur mengikut bintang Pleiades (Ketik) dan solstis matahari, tahun pertama adalah yang pada asalnya dikira oleh bangsa-bangsa hutan di India Selatan dan Kepulauan Melayu (Archipelago India), yang menggelar diri mereka sebagai anak-anak pokok hutan dan mawas pokok. Apabila mereka membuka kampung, mereka meninggalkan sebilangan pokok hutan yang dibiarkan berdiri sebagai kawasan hutan induk bagi petempatan masa depan, dikelilingi oleh bulatan tanah yang diteroka dan ditanam yang disucikan khas untuk ular penjaga kampung—iaitu dewa terawal dalam penyembahan ular kebangsaan. Burung-awan dewata yang membawa hujan penyubur kepada mereka ini kemudiannya menjadi ayam betina matahari dalam perhitungan tahun jiran utara-timur mereka, iaitu suku-suku gunung di selatan China, Burma, serta Bengal timur dan barat, yang menjadi leluhur totem bagi kebanyakan bangsa yang menjejak asal-usul keturunan mereka daripada keturunan burung.

Kedua-dua perhitungan tahun ini telah diangkat sebagai tahun kebangsaan di India, sebelum suku-suku pesisir pantai di Barat Daya menghantar penghijrah untuk menetap di pesisiran Teluk Parsi dan pantai-pantai Barat Daya Asia. Di sana, seperti yang telah saya tunjukkan dalam Bab III, Seksyen A, mereka mengikut tradisinya dikatakan telah dibawa oleh dewa ikan *Ia*, dalam buruj *Ma* atau *Argo*. Mereka membawa bersama-sama ke tempat kediaman baharu ini sistem tahun Pleiades dan solstis mereka, serta tradisi suku tentang kelahiran mereka daripada pokok-pokok di hutan induk kampung dan daripada pokok padi yang membekalkan makanan kepada mereka. Mereka turut membawa perayaan hasil pertama selama tiga hari untuk nenek moyang mereka yang telah meninggal dunia, yang bermula dalam tahun Pleiades pada bulan Oktober — November; serta ritual dan undang-undang unik mereka mengenai penyatuan jantina (perkahwinan) yang dijelaskan dalam Bab I, Seksyen A, di mana kampung-kampung wilayah dikahvinkan antara satu sama lain. Tarian kampung mengikut musim dan keseluruhan sistem organisasi kebangsaan mereka juga turut dibawa bersama-sama.

ms 9

​...ke Teluk Parsi, dan mengekori mereka dari situ ke seluruh tanah yang berbeza di Asia Barat Daya, Mesir, dan Eropah, di mana mereka menghantar cabang-cabang koloni untuk menetap sebagai organisma sosial yang terpisah sepenuhnya daripada jiran-jiran asing mereka, atau sebagai ahli kepada konfederasi bersatu yang baru dibentuk bersama suku-suku yang telah mendahului mereka sebagai peneroka. Namun dalam penyatuan yang digabungkan ini, undang-undang, adat resam, ritual, dan tradisi asal daripada setiap rakan kongsi tidak dilupakan, sebaliknya diintegrasikan—dengan pengubahsuaian yang dipersetujui bersama—ke dalam perlembagaan suku yang baharu. Dalam keadaan beginilah kepercayaan kepada Tuhan sebagai pengukur tahun, kesucian dewata bagi hutan induk pusat kampung sebagai tempat kediaman Ibu-Bapa Dewata kepada anak-anak pokok dan tumbuhan ibu perawan, perlindungan daripada ular induk, serta kearifan mawas/kera sebagai wakil duniawi bagi dewa Bintang Kutub yang memerintah, telah disebarkan secara meluas ke seluruh Asia Selatan dan Eropah, serta diabadikan dalam agama orang Melayu di Asia Tenggara, dan dalam kepercayaan Tao serta Shinto bagi orang Cina dan Jepun.

​Dalam proses perubahan yang dicetuskan oleh gabungan baharu suku-suku yang memerintah, oleh kekuasaan yang diperluas secara meluas daripada ras-ras baharu yang dibentuk menerusi perkembangan fasa-fasa baharu kepercayaan lama, oleh pergerakan ras-ras selatan ke wilayah-wilayah utara, dan terutamanya oleh pengasas serta perluasan meluas penyembahan api isi rumah yang suci sebagai kuasa pencipta saingan yang ditambahkan kepada hujan, kaedah-kaedah baharu dalam perhitungan tahun mula menggantikan tahun-tahun asal yang diukur mengikut bintang Pleiades (Ketik) dan solstis.

​Yang pertama daripada kaedah ini ialah yang dihasilkan oleh kemajuan suku-suku penghijrah selatan ke arah utara yang menetap di Syria dan Asia Minor, di mana mereka tidak dapat melihat bintang Canopus dan buruj Argo. 

Di sana, mereka bertemu dengan ras-ras pemburu dari Utara, yang mengukur tahun mereka menerusi pusingan matahari mengelilingi langit—yang digambarkan dalam mitologi mereka sebagai rusa kutub angkasa yang diburu oleh pemerintah ribut, iaitu bintang pemburu Orion. Bintang inilah yang dijadikan sebagai bintang-tahun bagi kon...

ms 10 tiada. terus ke ms 52

// tiada maklumat menarik

ms 53

// tiada maklumat menarik

ms 54

// tiada maklumat menarik

ms 55

// tiada maklumat menarik

ms 56

// tiada maklumat menarik

ms 57

// tiada maklumat menarik

ms 58

// tiada maklumat menarik

ms 59

// tiada maklumat menarik

ms 60

// tiada maklumat menarik

ms 61 -69

// tiada maklumat menarik

ms 70

masuk kisah ttg sunat

​...tiang rumah¹; dan ia memperkenalkan adat persembahan darah, yang berkembang menjadi amalan berkhatan (circumcision)—iaitu satu ritual yang diperkenalkan oleh para penyembah kayu-api suku, pertama sekali dalam kalangan suku Arunta dan Ilperra serta sekutu mereka. Suku-suku ini telah membahagikan setiap daripada dua suku asal Urabunna—iaitu satu keturunan ular hijau dan satu lagi keturunan ular perang—kepada dua bahagian, serta memperkenalkan perkahwinan individu. Ini disertai dengan aturan bahawa seorang lelaki hanya boleh berkahwin secara sah dengan seorang wanita yang tergolong dalam bahagian yang berbeza daripada dua kelas asal tempat dia menjadi ahli, berserta sekatan-sekatan lain yang timbul daripada pembahagian lanjut empat kelas tersebut menjadi lapan daripada dua kelas asal.

​Namun sebelum pembahagian-pembahagian ini dibuat, kedatangan anak-anak batu-api dan penyatuan mereka dengan anak-anak pokok dan burung-awan mula-mula ditandai oleh pengasasan api suku. Sebagaimana yang kita lihat daripada ritual perayaan Thesmophoria dan Chalkeia di Greece, api suku ini telah menjadi api kampung yang dinyalakan pada 1 November, iaitu pada zaman apabila buruj Great Bear (Bintang Biduk) disembah sebagai tujuh bintang babi yang dipandu oleh babi betina Bintang Kutub. Api suku ini—iaitu api daripada dewi-api Hestia atau Vesta—merupakan ikatan penyatuan bagi anak-anak batu-api yang serupa dengan ikatan hutan kampung bagi anak-anak pokok hutan. Oleh sebab itu, tempat pembakaran api kampung dan hutan kampung kedua-duanya ditempatkan bersama di dalam kawasan suci Temenos (tanah dewa) di bahagian tengah kampung, dan sesiapa yang menjadi ahli komuniti mesti disatukan kepada api kampung serta pokok kampung.

​Menerusi amalan berkhatan menggunakan kayu-api inilah hak inisiasi (pentahbisan) keahlian bagi anak-anak api suku diberikan kepada semua pemuda suku berkenaan apabila mereka mencapai umur yang ditetapkan untuk penerimaan mereka mengikut undang-undang suku².

ms 71

Bagi mempelajari ikhtibar sejarah yang sangat penting daripada ritual berkhatan ini, kita mestilah terlebih dahulu memahami sejarah tradisi mengenai pengenalannya sebagai satu ritual inisiasi suku. Pada masa kini, hampir semua pemuda Australia dikhatankan dengan pisau batu, yang dikatakan telah diperkenalkan ke dalam ritual kebangsaan oleh suku *Ullakuppera*—iaitu anak-anak kepada totem helang kecil—yang menggantikan penggunaan kayu-api sebelum itu. Anak-anak helang inilah yang, bagi tujuan perkahwinan individu, telah membahagikan dua kelas asal Arunta menjadi empat kelas, dan yang turut mempengaruhi suku Urabunna serta suku-suku lain (yang tidak meniru Arunta dengan mengamalkan perkahwinan individu¹) untuk menjadikan amalan berkhatan sebagai salah satu syarat wajib dalam inisiasi suku².

Kenyataan bahawa anak-anak helang kecil yang memperkenalkan amalan berkhatan adalah bertepatan secara tepat dengan sejarah ritual tersebut yang mana, menurut Herodotus ii. 109, berasal dari Colchis. Mereka yang memperkenalkannya merupakan para penyembah api, yang mana burung-induk pertama mereka ialah *Karskipta* (burung helang)—iaitu bentuk pertama yang diambil oleh Zarathustra apabila dilahirkan daripada pokok pain liar. Ini merupakan ibu-helang Greek (*Kirkos*), iaitu *Kirke* (saudara perempuan kepada Aeetes, raja Colchis), serta ibu-helang dewi Utara, *Freya*, yang menurut karya *Edda* telah dibawa ke utara dari Asia Minor. Ia menjadi dewa burung pemangsa bagi orang Arab, dan ibu-helang Mesir, *Hathor*, yang mana anak lelakinya ialah *Horus* yang berkepala helang. Manakala di India, ia merupakan *Adrika*, iaitu ibu helang-batu bagi anak-anak sulung suku Chir—anak-anak kepada burung (*chir*) dan belut sungai.

Ringkasnya, burung helang merupakan burung-ibu bagi semua ras penyembah matahari yang pada awalnya menyembah dewa-api dalam bentuk batu hitam meteoroid, serta yang menggunakan tiang batu pemancar bayang-bayang sebagai simbol bagi dewa-matahari mereka, *Ra*. Menerusi ras-ras penternak lembu (iaitu para penyembah dewa tiang-batu *Ra*) inilah amalan berkhatan—yang...

ms 72

​...Don, di Selatan Rusia, telah dibawa ke selatan, dan dijadikan satu ritual inisiasi suku, seperti yang diceritakan kepada kita dalam kisah pengenalannya yang sangat grafik dalam kalangan orang Yahudi. Kisah itu menceritakan tentang khatan Gershom, anak sulung Moses (Musa) atau Masu—iaitu guru dan pemimpin Semitik yang dalam sejarah Akkadia ialah Masu, wira yang memimpin tujuh bintang yang dipanggil Lu-Masi (atau biri-biri sang wira). Dalam kisah ini, Lu-Masi merupakan bintang-bintang daripada rata langit (heavenly wain)—iaitu Buruj Biduk (Great Bear)—yang dengannya Marduk memerintah tahun tersebut.

​Beliau, seperti bapa-bapa lain kepada anak-anak sungai, hanyut semasa bayi menyusuri sungai-ibu di dalam sebuah bahtera gewang (reed-ark)—iaitu simbol bulan sabit yang kemudiannya dalam ritual korban para penyembelih haiwan dan pemuja darah menjadi pisau batu berbentuk bulan sabit. Sebagai dewa yang memerintah ukuran masa, beliau berkahwin dengan Zipporah daripada Arab—yang bermaksud burung kecil atau helang-matahari. Apabila beliau hampir dibunuh sebagai dewa-tahun pada penghujung tahunnya, isteri burungnya mengambil anak lelaki sulung mereka dan mempersembahkannya sebagai korban mengikut ritual Semitik bagi menggantikan bapanya, tetapi menggantikan kematian anak itu dengan amalan berkhatan yang dilaksanakan menggunakan pisau batu flin. Beliau kemudian memberitahu suaminya bahawa beliau kini telah menjadi seorang khathan—yang mana seperti yang ditunjukkan oleh Dr. Cheyne, bermaksud dalam bahasa Arab seseorang yang baharu sahaja diterima sebagai ahli keluarganya. Khatana bermaksud menyediakan kenduri perkahwinan dan juga berkhatan, di mana amalan berkhatan yang dilaksanakan oleh orang Arab semasa akil baligh merupakan langkah permulaan sebelum perkahwinan¹.

​Maka kisah ini bermaksud bahawa burung-tahun, iaitu helang-matahari, telah dikahvinkan semula kepada dewa-tahun lama apabila beliau mati. Apabila beliau bangkit semula daripada kematian yang disimbolkan oleh amalan berkhatan, beliau menjadi suami kepada dewi-ibu bagi tahun tersebut; dan kita bakal melihat sebentar lagi bahawa tafsiran ini bertepatan dengan kaitan antara perkahwinan dan amalan berkhatan yang ditandai dalam ritual suku Arunta.

​Ritual berkhatan menggunakan pisau batu dari Zaman Neolitik ini, yang diperkenalkan sedemikian rupa sebagai satu upacara yang mengiringi...

ms 73

...inisiasi ke dalam ritual suku-suku di Australia, merupakan bahagian penting yang serupa dalam ritual para penyembah tiang batu di Arab dan Mesir—iaitu *Baetyl* di Arab, *Bethel* dalam tradisi Ibrani, serta obelisk suci Mesir yang menjadi simbol kepada Amen-Ra, iaitu Ra yang tersembunyi. Sebagaimana yang diberitahu oleh Herodotus, ia diamalkan oleh orang Colchia, Syria, Phoenicia, Mesir, dan Ethiopia¹, yang mana istilah terakhir ini merangkumi semua suku penternak lembu Bantu atau Kaffir yang tersebar di seluruh Afrika, yang masih mengamalkan ritual tersebut hingga ke hari ini.

Ringkasnya, ia merupakan satu adat yang berasal dari pesisir Laut Hitam, yang kemudiannya menjadi ritual inisiasi kebangsaan dalam kalangan hampir seluruh masyarakat di Asia Selatan², termasuk orang Arab yang menggelar diri mereka sebagai anak-anak kepada helang-matahari—iaitu burung-ibu bagi anak-anak Mesir daripada Horus yang berkepala helang. Adat ini terus dikekalkan sehingga ke hari ini oleh semua ras penternak lembu di Afrika yang berasas daripada mereka, dan yang seperti suku Kaffir, menyatakan bahawa mereka ialah anak-anak kepada sungai-sungai dan gewang sungai, yang dipersonifikasikan dalam dewa-bapa *Uthlunga*, yang bermaksud gewang/buluh³.

Amalan berkhatan juga diamalkan di Polinesia oleh orang Papua di New Guinea, penduduk New Caledonia, masyarakat New Hebrides, kaum Maori di New Zealand, penduduk Tahiti dan Kepulauan Tonga; oleh suku Tiama dan Manao di sepanjang Sungai Amazon di Amerika Selatan; serta oleh suku Maya dan Nahuatl di Mexico⁴, yang memperkenalkan tahun tiga belas bulan daripada anak-anak Semitik Jacob di sana, berserta ritual korban kanibal manusia yang dipersembahkan di kuil-kuil yang dibina di atas kemuncak seperti piramid Mesir—yang telah saya perihalkan (Bab VIII, Bahagian B) dan yang sepadan coraknya dengan tempat di mana korban serupa dipersembahkan di Polinesia.

Di Indialah tempatnya, yang mana mesti diingati bahawa orang Phoenicia yang berkhatan—iaitu mereka yang mewarisi perdagangan maritim...

ms 74

...daripada bangsa yang dipanggil Tursena, Tursha, dan Tyrhenia, datang; di sanalah nampaknya kita menemui satu pautan yang hilang dalam rantaian yang menghubungkan ras-ras berkhatan di Asia Barat Daya dengan orang-helang-kecil di Australia, pengguna ritual tersebut di Polinesia, serta mereka yang telah mengorbankannya di Mexico—bersama-sama dengan pengiraan tahun mengikut sistem Semitik, kuil-kuil mereka yang dibina di atas kemuncak buatan, dan upacara korban manusia mereka. Satu-satunya kasta Hindu, setakat yang saya dapati, yang mengamalkannya ialah kaum Kallan dari Madura¹; namun kesemua umat Islam (*Mussulmans*) di India dikhatankan, dan saya yakin bahawa sebahagian besar daripada mereka yang menerima pakai kepercayaan ini secara keseluruhan sebagai satu suku pada asalnya merupakan Monoteis Hindu, seperti penganut Kabirpanthi dan Sikh. Dalam mengubah agama mereka, mereka sekadar menjadikan Muhammad sebagai nabi mereka menggantikan Kabir. Jika sebagai monoteis Kabir mereka tergolong—seperti penganut Islam Rajput Punjabi di sepanjang Sungai Ravi—dalam kasta Chiroo (iaitu anak-anak helang yang menjejak keturunan mereka daripada penanam barli di Asia Minor di mana amalan berkhatan merupakan ritual inisiasi), penggunaan amalan berkhatan oleh mereka akan menjadi sebab tambahan bagi pengislaman mereka. Subjek dari sudut pandangan ini merupakan sesuatu yang memerlukan penelitian lanjut.

Bentuk ritual bagi golongan wanita, iaitu pemotongan klitoris (*clitoridectomy*), yang ditunjukkan oleh Dr. Cheyne biasa diamalkan di Arab, Mesir, dan di pelbagai bahagian di Afrika³, turut dilaksanakan ke atas wanita-wanita suku Arunta, Ilpirra, dan suku-suku berkerabat di Australia sebagai ritual inisiasi, dan ia merupakan salah satu ritual yang diperkenalkan dalam hubungannya dengan perkahwinan⁴.

Upacara berkhatan sentiasa diiringi, dalam ritual setiap suku di Australia yang mengamalkannya, dengan inisiasi pemuda yang dikhatankan sebagai ahli yang diterima masuk ke dalam ritual mereka yang disatukan oleh api suku. Sebelum amalan berkhatan itu berlaku, sebuah api yang dinyalakan...

ms 75

/ / tiada maklumat menarik

ms 76

...penduduk tempatan bahawa ia merupakan satu adat bagi sesetengah mazhab di Selatan Rusia. Ritual ini—yang seperti amalan berkhatan, tidak mempunyai hubungan dengan pembiakan seksual—merupakan persembahan darah yang serupa dengan pencurahan darah yang diambil daripada urat darah pemuja ke atas tanah semasa upacara *Intichiuma*¹, serta pengurapan tiang *Kauaua* dengan darah yang dititiskan secara serupa. Kesemuanya membentuk contoh-contoh korban penebusan darah yang biasa dalam kalangan paderi-paderi Baal², yang semasa upacara korban hujan (apabila mereka bertanding dengan Nabi Elia/Elijah), memotong diri mereka sendiri dengan pisau dan tombak.

Persembahan darah peribadi ini telah diperkenalkan dalam kalangan masyarakat Maya dan Nahuatl (Aztec di Mexico) yang berkhatan, dalam bentuk persembahan darah daripada telinga yang dibuat sekali setiap tahun semasa festival api dan festival dewa bunga, *Xochilhuitl*—iaitu pada festival Tahun Baharu, apabila roti-roti yang dipanggil *Xonecuilli* dimakan, yang bentuknya menyerupai Tujuh Bintang Buruj Biduk (*Great Bear*)³. 

Ritual-ritual ini—yang membentuk sebahagian daripada ritual golongan yang mempersembahkan korban manusia—adalah seperti ritual pemuja korban manusia di Laut Hitam, iaitu di Chersonesus Taurik bagi Artemis, dewi Buruj Biduk yang berada di bawah perlindungan khas dewa-dewa Buruj Biduk.

Kotak yang dibuat untuk menerima darah yang dipersembahkan pada festival ini kini berada di Muzium Etnografi Diraja di Berlin. Di bahagian atasnya terdapat imej seekor kala jandking, yang mana ekornya berakhir dengan *tecpatl* atau pisau batu flin yang digunakan untuk berkhatan. Sahagun (Buku VII, Bab IV) menyatakan bahawa buruj Kala Janking merupakan buruj Bagi Buruj Biduk, yang dipanggil *Citlalcolotl* (kala janking bintang). Pengenalpastian buruj kala janking dengan Buruj Biduk ini adalah selari dalam sejarah astronomi Mesir mengenai kelahiran Horus yang berkepala helang—iaitu yang dibuahkan oleh Osiris ke atas Isis, apabila Isis melayang-layang sebagai seekor burung helang-matahari di atas mayat Osiris yang dibangkitkan semula, yang telah dibawa balik daripada pokok pain-induk di Byblos, tempat di mana ia...

ms 77

...telah dipenjarakan selepas dipotong menjadi tujuh puluh dua bahagian—iaitu minggu-minggu tujuh puluh dua hari bagi tahun Set. Semasa pembuahan Horus, ia dipotong menjadi empat belas bahagian, iaitu separuh bulan bagi tahun tiga belas bulan. Isis, selepas pembuahannya, pergi di bawah jagaan Thoth—dewa bulan yang memerintah tahun qamari ini—ke paya-paya papirus Pesui atau Persui, iaitu bandar bagi dua selipar Set¹, dengan dikawal oleh tujuh ekor kala janking. Kala-kala janking ini, sebagai simbol kepada dewa Buruj Biduk (*Great Bear*) berserta pisau khatan batu flin, merupakan bintang-bintang pengawal kepada Horus yang berkepala helang, yang memperkenalkan amalan berkhatan ke Mesir.

Bahawa persembahan-persembahan darah ini dibuat kepada dewa Buruj Biduk turut dibuktikan oleh ukiran pada sebuah kotak darah yang dipasang pada patung dewa Harimau Bintang Buruj Biduk, *Tezcatlipoca*, yang dipanggil *Xonecuiltzen*, atau tuan tempang bagi Buruj Biduk (dipanggil *Xonecuilli*, bintang tempang dalam bahasa Nahuatl). Dalam ukiran ini, dua dewa—iaitu Tezcatlipoca dan dewa Buruj Beruang Kecil (*Little Bear*)—digambarkan sedang mencucuk telinga mereka, dan salah satu figur tersebut kehilangan kaki kanan manakala satu lagi kehilangan kaki kiri²; maka kedua-duanya merupakan dewa Bintang Kutub berkaki satu, seperti dewa Bintang Kutub berkaki satu Australia, *Turunbulun*. Turunbulun melindungi *Miai-miai* (bintang Pleiades) daripada serangan *Berri-berri* (Buruj Orion) yang memerintah tahun anak panah Buruj Biduk, apabila mereka berlindung di dalam pokok-ibu sebagai burung bayan³.

 Daripada kisah ini, nampaknya berkemungkinan bahawa Turunbulun yang berkaki satu adalah serupa dengan rakan sejawatannya dari Mexico, iaitu Buruj Biduk, yang pasti telah dideifikasikan (didevakan) dalam astronomi kronologi Australia bersama-sama tahun di mana Orion mengejar Pleiades.

Nampaknya menerusi penyembahan dewa tahun tiga belas bulan—yang dilindungi oleh Kala Janking Buruj Biduk berserta pisau batu flin—deifikasi dewa-dewa kucing yang menarik rata dewi-helang, Freya, telah diperkenalkan...

ms 78 - 103 // terpaksa skip.. terlalu pamjang detailing

ms 104

​...dipercayai memimpin sekumpulan bintang yang diketuai oleh bintang Pleiades di sekeliling kutub.

​Kita mendapati kisah mengenai tahun Pleiades di hemisfera selatan ini diceritakan secara sangat grafik dalam satu legenda Australia. Dalam legenda ini, Gneeangger—iaitu Ratu Pleiades, bintang Aldebaran dalam buruj Taurus (yang sebagai Rohini mengekalkan kedudukan yang sama dalam seluruh sejarah legenda India)—menemui seekor ulat/larva di dalam sebatang pokok, iaitu pada pokok-ibu berhampiran kawasan corroboree atau padang tarian. Beliau mengeluarkannya, dan ulat itu menjadi bintang gergasi Canopus lalu melarikan diri bersamanya, memimpin beliau serta bintang-bintang pengiringnya mengelilingi Kutub.

​Pokok tempat ulat bintang pemerintah itu ditemui—dalam sejarah kebangsaan yang kini dibentuk oleh para penyembah Pleiades dan hutan-ibu—merupakan pokok-ibu kebangsaan yang tumbuh di bahagian tengah kampung paling pusat di dunia. Pokok ini, dalam mitologi yang masih bertahan dalam kalangan penganut Hindu, terletak di pulau selatan Lanka (Ceylon)—iaitu kediaman Agastya, bapa tradisi bagi tiga suku: Chola atau Kola (masyarakat gunung Kolarian Mon), Chiroo (anak-anak burung / Chir), dan Pandya (masyarakat cerah / pandu), tempat di mana penduduk peribumi India Selatan menjejak keturunan mereka.

​Pulau ini, yang terapung di atas jurang dalam (abyss) tempat di mana kehidupan dilahirkan, merupakan kediaman bagi dewi yang disembah sebagai Ahi Budhnya (ular asas) oleh penulis-penulis Veda, sebagai Bahu atau Bau oleh orang Akkadia, Baau oleh orang Phoenicia, dan dipanggil Bohu (kekosongan yang terbiar) dalam Kejadian 1:2. Beliau dipanggil sebagai ibu kepada "orang Sumeria berkepala hitam", dan sebagai Gula (Yang Maha Agung), beliau merupakan isteri kepada Matahari Selatan¹. 

Alam baginda di bumi ialah Lautan Selatan yang tidak berpenghuni, tempat di mana kepulauan di Kepulauan Melayu (Indian Archipelago) dipercayai terapung, dan di dalam lumpur lautan inilah pokok dunia dipercayai tumbuh. Pokok-ibu ini—dalam Kosmogoni Melayu—dipanggil Pauh Janggi, yang tumbuh di dalam gua Lautan Selatan yang dipanggil pusat laut (Pusat Tasik), daripada benih kun yang dihantar...

ms 105 - ms 111 // skip coz nak cari hanya related dgn melayu

ms 112

Berikut ialah terjemahan petikan tersebut ke dalam Bahasa Melayu:

...Kehendak Pencipta yang menganggap dan melaksanakan perintahnya sendiri¹.

Pemujaan terhadap Pokok-Ibu yang menyerap dalam semua kepercayaan paling awal di India dan Asia Timur ini melahirkan kepercayaan kepada kuasa pencipta bagi semua tumbuhan yang menyara kehidupan, dan yang dimakan semasa festival Tahun Baharu hasil pertama bagi ras-ras pemakan nasi/padi. 

Dalam ritual Melayu-lah kita menemui makna mendalam bagi pesta hari lahir kebangsaan yang ditunjukkan paling jelas dalam penyembahan bakul-bakul berbentuk bujur (*oval-shaped baskets*) yang dianggap sebagai buaian kepada bayi padi (*rice-baby*). Ke dalam bakul ini mula-mula diletakkan antara lain sebiji telur ayam—iaitu telur daripada burung-matahari betina—sebiji buah keras/kacang hutan iaitu buah daripada Pokok-Ibu, cengkerang kerang yang diambil daripada Ibu-Lautan, dan sebutir batu api. Selepas semua ini, beras bagi jiwa-padi (*rice-soul*) diletakkan di dalam bakul tersebut. Beras ini berasal daripada tujuh tangkai rumpun padi betina, dipanggil sedemikian kerana mengandungi spesimen tanaman yang paling subur yang dipotong dari petak terbaik di padang/sawah. Buaian tersebut dibawa oleh ketua bagi lima *Penjawut* atau pembawa wanita (*pen/puan*), yang mewakili lima hari dalam seminggu yang asal, ke tikar tidurnya, tempat ia bersemayam sepanjang tempoh tuai. Bulir-bulir jiwa-padi diharmoni/dicampurkan dengan bulir-bulir daripada ikatan terakhir yang dituai oleh isteri pemilik tanah—iaitu bayi-jagung/gandum (*corn-baby*) dalam cerita rakyat Eropah—dan dibawa pulang ke rumah ikatan-ibu (*mother-sheaf*). Di sana, bulir-bulir jiwa-padi dan ikatan-ibu diirik (*threshed out*) dan bijirinnya dicampurkan bersama untuk pesta hasil pertama, di mana sebahagian daripadanya dicampurkan dengan benih padi tahun hadapan².

Kepercayaan terhadap kuasa pencipta dan pemberi kehidupan yang difikirkan diserapkan ke dalam padi ini—yang lahir daripada kuman benih syurgawi yang dibawa ke bumi oleh hujan—diberitahu dalam upacara-upacara ini sejelas-jelas kata. Ia malah ditegaskan dengan lebih kuat lagi dalam upacara kematian masyarakat Cham di Kemboja, yang mana "tubuh halus" (*subtle body*) diberikan oleh Padi-Ibu kepada setiap lelaki atau wanita yang telah meninggal dunia. Bijirin-bijirin beras yang digunakan untuk menjana tubuh baharu di dalam...

ms 113 - ms 177 // skip sbb nak terus ke carian melayu

ms 118

Dalam kisah ini, kita beralih daripada tahun Pleiades kepada fasa ukuran tahun mengikut Solstis yang muncul hampir serentak dengannya. 

Ini merupakan tahun Solstis bagi suku Munda atau Malli—iaitu ras-ras gunung di Asia Tenggara dan India yang membentuk lapisan sub-stratum asal bagi ras Melayu. Ia diukur, seperti ukuran masyarakat Dravida di Barat Daya, menerusi minggu-minggu lima hari, dan berasal dari wilayah-wilayah bergunung-ganang di Selatan China. Penulis-penulisnya dikatakan dalam *Gond Song of Lingal* telah datang dari sana ke India, di mana bahasa-bahasa pertuturan di sana menunjukkan hubungan rapat dengan pertuturan Mundari.

Di sana, matahari bukanlah musuh maut yang membakar tanaman di dataran selatan apabila hujan gagal turun pada musimnya, sebaliknya merupakan ibu yang penyayang yang menghangatkan bumi dan mereka yang mendiaminya apabila basah kuyup dan kesejukan akibat curahan air dan hujan di wilayah-wilayah tersebut. Ibu-Matahari ini dalam kepercayaan mereka ialah ayam-matahari (*sun-hen*)—iaitu ayam hutan India yang merupakan ibu kepada unggas domestik kita—yang membuat pusingan tahunan di langit mengelilingi *Marung Buru* atau Gunung Pusat Agung. Gunung ini disembah oleh suku Munda pada musim kemarau sebagai kediaman dewa-dewa pemberi hujan mereka.

Ibu-Matahari memulakan perjalanannya pada waktu matahari terbenam di Barat Daya, iaitu pada solstis musim sejuk. Beliau bergerak mengelilingi langit menuju ke utara sehingga mencapai titik paling utaranya pada solstis musim panas, sebelum kembali dalam tempoh tiga puluh enam minggu terakhir tahunnya ke kediaman Selatannya. Tahun ini menjadi tahun solar bagi teologi Veda yang dibagikan kepada dua tempoh solstis, yang mana setiap satunya terdiri daripada tiga puluh enam minggu lima hari. Tempoh pertama—iaitu semasa matahari bergerak dari Selatan ke Utara—dipanggil *Devayana* atau Masa Dewa-Dewa (*Ayana*), manakala tempoh kedua dipanggil *Pitriyana* atau Masa Bapa-Bapa/Nenek Moyang.

Darah bagi burung-awan solar inilah yang dipercayai dibawa ke bumi melalui hujan. Oleh sebab itu, ia dimakan oleh suku Munda semasa upacara korban hasil pertama mereka, bersama-sama dengan hasil pertama tanaman mereka; dan di hadapan kuil-kuil Shinto...

ms 119 - ms 127 // skip sbb nak terus ke carian melayu

ms 128 

...peralatan batu flin daripada jenis yang paling ringkas. Menerusi peralatan ini, mereka menyusuri sungai-sungai dan mengasaskan kampung-kampung mereka di kawasan yang lebih terbuka di tebing-tebing lembah, dengan menempatkannya di kawasan tinggi yang selamat daripada jangkauan banjir. Apabila mereka tiba di laut atau apabila mereka pada asalnya menetap di pesisir pantainya yang berhutan, mereka menggunakan perairan laut sebagai laluan ke petempatan baharu. Namun, disebabkan ketiadaan maklumat mengenai kemajuan mereka serta lokasi wilayah dan kampung mereka, kita tidak dapat menemui sebarang bukti kukuh mengenai pergerakan ini sehinggalah kita menemui mereka di Teluk Parsi. 

Kisah ketibaan dan petempatan mereka di sana diceritakan dengan amat jelas dalam legenda dan institusi masyarakat Sumero-Akkadia di Delta Sungai Euphrates.

Mereka memberitahu kita bahawa pemakmur (*civilisers*) pertama negeri itu merupakan kaum yang dipimpin oleh Dewa *Ea-khan* atau *Ea*—iaitu sang ikan, anak kepada rumah (*I*) air (*A*), iaitu lautan-kelahiran. Beliau datang ke sana dengan berpakaian kulit ikan di dalam kapal *Ma*—iaitu buruj *Argo*, yang dipanggil oleh penganut Zend sebagai *Sata-vaesa* (atau bintang bagi seratus [*sata*] pencipta)—dan mendarat di *Eri-du* atau *Eri-duga*, iaitu bandar suci (*duga*). 

Mereka datang ke situ dari Dilmun, iaitu pulau Dewa (*dil*), tempat di mana Ea mula-mula menampakkan diri kepada mata manusia sebagai *En-zag*—iaitu anak sulung (*zag*) bagi Dewa (*en*), anak kelahiran air berbentuk ikan. Ini merupakan Pulau Bahrain yang terkenal dengan penternakan dan pemancingan mutiaranya¹.

Masyarakat ini—yang bercampur-gaul dengan penyembah matahari Munda atau Melayu di sebelah timur—menetap sebagai ras yang dikenali sebagai orang Sumeria di pesisir Delta Euphrates dan pesisir tenggara Arab (yang membentuk pantai barat Teluk Parsi). Mereka membahagikan negeri tersebut kepada wilayah-wilayah seperti *Parha* di India, yang mana setiap satunya mempunyai bandar pusat yang dikelilingi oleh kampung-kampung bersekutu, serta dewa-dewa mereka sendiri yang disembah di hutan-hutan kampung. Ini disertai dengan siri festival wilayah dan kampung yang bersesuaian dengan pengiraan tahun yang diatur oleh pemerintah mereka, yang pernah menjadi *Manki* dan *Munda* di India. Sistem pertumbuhan kebangsaan ini...

ms 129

Matahari-Biri-biri (Ram-sun), yang diwakili dalam mitologi Yunani oleh Hermes Kriophoros, iaitu pembawa biri-biri jantan.

Peringatan tentang pengiraan tahun ini dipelihara dalam Mitologi Selatan dan Utara, dan dalam kedua-duanya matahari diletakkan dalam zodiak Ketam (Cancer) di titik selatan laluan tahunannya apabila, menurut kalendar purba ini, ia mencapai kedudukan ini semasa solstis musim sejuk. 

Dalam tradisi Melayu mengenai pokok ibu dunia Pauh Janggi yang tumbuh di dalam gua di jurang Lautan Selatan, akarnya sampai ke bintang Ketam Besar iaitu buruj Cancer, yang memerintah pengukuran masa dengan menyebabkan pasang surut air laut mengalir dan surut sepanjang tahun mengikut aturan yang telah ditetapkan oleh Pencipta 

Buruj yang memerintah ini juga muncul dalam kisah Baldur, dewa matahari, yang telah dibunuh pada solstis musim sejuk apabila matahari berada dalam buruj Cancer oleh pokok Mistletoe yang dilepaskan sebagai anak panah kematian oleh Hodur, dewa musim sejuk yang buta. Tembakannya dipandu oleh Loki, dewa api dan cahaya (lux)^ yang di sini mengambil tempat Krishanu, pemanah dalam kisah asal anak panah tahunan. Zaman bagi kisah kematian dewa matahari ini ditunjukkan melalui kenyataan bahawa kapal-tahun miliknya yang membawa mayatnya, digelar Hringhorn, atau tanduk pekeliling yang menandakan laluan dewa matahari merentasi bintang-bintang, diiringi oleh Frey di atas keretanya yang ditarik oleh babi jantan berbulu emas Gullinbrusti, yang seperti yang telah kita lihat, merupakan Buruj Beruang Besar; dan juga melalui tindakan Woden yang meletakkan cincin Draupnir di atas timbunan kayu pengebumiannya, yang mana sebagai cincin minggu-tahun ia menghasilkan lapan cincin baharu pada setiap malam kesembilan untuk menandakan minggu sembilan malam bagi kitaran tahun tiga tahun yang menyusuli kitaran babi jantan Buruj Beruang Besar, iaitu tahun bagi anak-anak pokok oak yang membiakkan mistletoe yang membunuh Baldur, dewa tahunan 2.

Laluan pencerobohan ke atas India ini oleh gabungan anak-anak bijirin dari utara dan selatan, serta suku-suku pekebun Turania yang bakal membentuk konfederasi Naga Kushika, seterusnya

ms 378-379 // cantum sbb penerangan panjang lebar di 2 page berbeza

Bagi melengkapkan sejarah asal usul penyembahan kemenyan yang diperkenalkan ke Asia Barat Daya, Mesir, dan Eropah dari India, kita kini beralih ke Timur Jauh, di mana ia masih bertahan dalam kalangan masyarakat Kemboja.

Namun, kemenyan yang mereka gunakan bukannya daripada pokok Salai India, melainkan Gaharu Guhla atau gubal teras daripada pokok Aquilaria Agallocha, yang menghasilkan resin yang berbeza. Ia dipanggil Aguru dalam bahasa Sanskrit serta Agur dalam bahasa Bengali dan Hindi, dan merupakan tumbuhan asli di Sylhet, Bengal, tempat teras gaharu terbaik dibawa 3. 

Kemenyan yang dihasilkannya dipanggil Ahalot dalam bahasa Ibrani, Aghaluhi dalam bahasa Arab, dan Agallochon dalam bahasa Yunani. Ia dinamakan dalam kisah Hikayat Seribu Satu Malam sebagai salah satu bahan salap Nudd yang amat mahal, yang dikatakan berasal dari Sumatra 4. 

Dalam Alkitab, ia disebutkan bersama kasia dan kayu manis, kedua-duanya hasil keluaran Melayu, sebagai haruman (diterjemahkan sebagai aloes dalam versi kami),

​dan dikatakan digunakan untuk mengharumkan kain pembungkus mayat, satu kegunaan yang turut dipraktikkan dalam upacara pengebumian Melayu ^. 

Di mana sahaja ia disebutkan dalam kesusasteraan Barat, ia digambarkan sebagai bahan yang sangat mahal dan berharga, dan ia jelas dibawa ke Asia Barat Daya serta Eropah lama selepas perdagangan kemenyan India dan Arab diasaskan.

​Dalam kalangan masyarakat Cham, kayu daripada pokok ini digunakan dalam upacara keagamaan sama ada untuk dibakar di dalam perasap atau untuk membuat air suci yang disucikan melalui serbuk kayu gaharu yang dikikis ke dalamnya. Air ini digunakan untuk renjatan cecair pembersihan, tetapi perenjat tersebut mestilah dilalui menerusi asap kemenyan yang dibakar sebelum kandungannya diagihkan, dan kedua-dua kemenyan yang dibakar serta air pembersihan ini digunakan dalam semua upacara korban, pengebumian, dan upacara keagamaan 2. Sejarah ritualistik masyarakat Cham membuktikan bahawa pokok gaharu ini telah diangkat sebagai pokok kemenyan kebangsaan yang suci pada zaman yang sangat awal, kerana ia menunjukkan bahawa penggunaan kemenyan secara ceremonial diperkenalkan ke Kemboja dari India pada permulaan zaman apabila pokok ara Banyan Kashyapa menjadi pokok-induk kebangsaan, dan apabila dewa-dewa yang disembah menggunakan kemenyan tersebut merupakan bentuk kedua Shiva sebagai dewa penari lingam, ular Naga, dan Rama dewa kitaran-tahun.

​Ini dibuktikan dalam ritual pencarian gaharu, iaitu satu upacara keagamaan yang dijalankan setiap tahun oleh satu rombongan yang dihantar untuk tujuan tersebut dan dipimpin oleh seorang pegawai yang dipanggil Po Gahlun, yang memerintah enam belas pencari yang dilantik untuk pergi ke hutan-hutan yang dihuni oleh suku-suku liar yang mengetahui di mana pokok-pokok tersebut boleh ditemui.

​Sebelum memulakan perjalanan, satu upacara korban dipersembahkan di dalam sebuah pondok kayu yang dibina khas dan ditutupi dedaun. Persembahan yang diberikan ialah seekor kambing atau anak kambing, lima cawan nasi tanak, sepuluh biji telur, dan semangkuk sup yang diperbuat daripada tulang mangsa yang dikorbankan, dan dewa-dewa yang menyeru ketika itu ialah Po Yan I no Nogar Taha, Po Klon Garai

ms 380 - ms 421 // skip terus ke page ada kandungan carian melayu

ms 381

Mayat akan disimpan di rumah si mati sehingga tibanya bulan pengebumian. Apabila bulan itu tiba, satu upacara pengebumian umum serta kenduri bagi menghormati orang mati akan diadakan sebelum bermulanya tahun baharu. Dalam upacara tersebut, semua yang meninggal dunia sepanjang tahun lalu akan dikebumikan di tanah perkuburan kampung, yang lazimnya berupa sebuah kolam di sungai yang berhampiran. Mereka yang meninggal dunia di tempat yang jauh juga, jika memungkinkan, akan dibawa pulang selepas kematian untuk dikebumikan di situ. Tiada perkahwinan berlangsung sepanjang bulan tersebut, dan musim perkahwinan hanya bermula semula pada Januari–Februari, iaitu bulan Gamelion atau bulan perkahwinan (gamos) dalam kalendar Yunani.

Orang Oraon, yang seperti jiran-jiran mereka daripada bangsa penanam barli kuning suatu ketika dahulu mengamalkan korban manusia, memberikan penghormatan yang sangat tinggi kepada keldai. Bagi mereka, keldai adalah sama sucinya seperti lembu bagi penganut Hindu. Dalam hal ini mereka dikatakan menyerupai orang Yahudi, yang tidak menyembelih keldai, malah menebus setiap anak keldai sulung yang diperuntukkan untuk dikorbankan dengan seekor anak biri-biri, sebagaimana dalam upacara korban anak sulung manusia dan haiwan. Mereka juga, seperti orang Oraon, menghormati pokok badam, yang daripadanya tongkat Harun dikatakan berasal, iaitu pokok di kawasan Luz yang disebut oleh Yakub sebagai El Bethel, "Rumah Tuhan", tempat beliau berkhemah selepas memusnahkan semua berhala keluarganya.

Orang Oraon juga menelusuri asal-usul keturunan mereka kepada negeri Ruhidas, iaitu tanah dewa matahari Ra atau Rahu. Kepercayaan agama orang Oraon, yang menamakan diri mereka dengan istilah Melayu orang yang bermaksud "manusia", sehingga nama mereka dianggap setara dengan istilah Sanskrit Puravas atau "anak-anak manusia" (puru), dapat dilihat dengan jelas melalui pembahagian tanah kampung yang diperuntukkan dalam setiap desa kepada klan yang melahirkan pendeta kampung. Tanah tersebut dibahagikan kepada empat bahagian, iaitu:

1. Dali-ka-tari

2. Desauli bhut-kheta

3. Gaon deoti-bhut-kheta

4. Chandi-Khet

Bahagian yang pertama, dan juga yang terbesar, ialah kawasan yang dikhususkan kepada Bakul (dali) milik Tari, dewi Bintang Kutub, yang turut disembah sebagai Dhara, dewi hujan, dan dikenali juga sebagai Lutkum-budi.

ms 382 - ms 441 // skip terus ke carian melayu

mz 442

Negara ini diperintah oleh seorang raja yang, seperti raja-raja Bhuya di Chutia Nagpur dan pemerintah Raj Gond di Chuttisgurh, menjalinkan rakan kerjasama dengan pihak berkuasa utama sebelumnya di tanah tersebut. Hal ini seakan-akan sama seperti yang dilakukan di England oleh raja-raja Pictish, yang kemudiannya digantikan di England oleh sistem yang diperkenalkan oleh kaum Goidel dan Brython. 

Dalam peringkat pertama perubahan ini, sebahagian daripada tanah telah diperuntukkan di setiap kampung—seperti di Lohardugga di Chutia Nagpur dan di England—sebagai tanah Tuuan (*Lord's land*). Manakala dalam peringkat kedua, iaitu wilayah Brythonic yang telah saya lakarkan di atas, kampung-kampung yang berasingan telah diperuntukkan kepada penyewa *Uchelwyr* dan penyewa *eitttion* atau *taeogh*. Fasa masyarakat ini, di mana semua penyewa tergolong dalam kelas sosial atau kasta tertentu, dihasilkan semula di India dalam kampung-kampung Jat Puttidari di utara India yang dibagikan dalam kalangan keluarga keturunan pengasas asal, yang mana ia serupa dengan kampung-kampung Cymric Uchelwyr. Manakala sesiapa yang telah mempelajari pelbagai fasa kehidupan sosial di kawasan yang luas di India tidak akan meragui bahawa wujudnya kawasan di mana wujudnya gambaran ideal wilayah Cymric Brythonic yang terhasil semula dalam hampir setiap perincian, walaupun dalam banyak kes bukti asalnya telah hampir lenyap ditelan perubahan zaman.

Seluruh siri perubahan berturut-turut dalam pemegangan tanah dan pentadbiran di India yang telah saya lakarkan ini boleh ditelusuri kepada tiga ras Dravidia, iaitu anak-anak lelaki Agastya (bintang Canopus): 

(1) the Cholas or Kolas, the amalgamated Malli or Malay mountain-races,

(2) kaum Chiru atau anak-anak burung dari utara (*chir*), helang matahari, ras kuning yang memperkenalkan sistem kampung peringkat kedua, dan merupakan anak-anak pokok ara Banyan, pokok badam Kurum, serta pokok mangga; dan 

(3) kaum Pandya atau lelaki berkulit cerah (*pandi*), ras merah yang memperkenalkan kampung-kampung yang membahagikan golongan ryot kepada dua kelas iaitu ryot berprestij dan ryot bawahan, serta mengasaskan kampung-kampung seperti kampung Uchelwyr Celtic, yang mana seluruh tanah dibahagikan dalam kalangan keluarga daripada keturunan yang sama.

Institusi ras pertama daripada ras-ras berturut-turut ini adalah berasal sepenuhnya dari India, dan telah diperluaskan, seperti yang telah kita lihat, ke seluruh Asia dan...

ms 443

Eropah, di mana kaum Chiru dan Pandya yang telah bercampur dengan petani India di Asia Minor membawa sistem khas mereka bersama-sama.

Raja-raja mereka merupakan pemimpin kepada penyembah tuhan yang tersembunyi, iaitu Amen Ra atau Ra tersembunyi di Mesir, tuhan tiang gnomon matahari yang menandakan perjalanan masa melalui bayang-bayangnya, dan merupakan *Hir-men-sol* atau Batu Besar matahari, pusat kepada bulatan batu-batu tahunan. 

Ia merupakan bentuk fizikal daripada roh pencipta yang membuatkan malam, siang, musim, bulan dan tahun berputar dalam urutan yang tidak berubah. Raja atau pemimpin, sebagai pusat kepada bulatan nasional, merupakan jelmaan manusia atau duta kepada roh pencipta yang bersemayam dalam batu matahari pencatat tersebut. Oleh itu, pemerintahan raja-raja di India dan Mesir bermula dengan korban Tahun Baru, di mana raja menjadi tuhan baharu yang dilahirkan, seperti matahari bagi setiap tahun baharu, bagi menggantikan matahari yang telah mati pada tahun lama. Benih-benih kepercayaan ini telah disebarkan oleh para pembuat korban manusia, yang mendirikan batu-batu gnomon dan bulatan batu yang menandakan jejak perjalanan nasional mereka dari Scandinavia hingga ke India.

 Kepercayaan ini kemudiannya diperkembangkan oleh kaum Chiru pemuja api, iaitu anak-anak helang matahari, yang sebagai Naga-Kushika membawa ke arah selatan doktrin pengorbanan anak sulung raja sebagai mangsa korporat/nasional, yang mana darahnya—sebagai darah tuhan tahunan yang subur—akan meningkatkan hasil tanaman di tanah tersebut serta menambah populasi yang lahir daripada ras-ras progresif yang berkembang pesat. Jumlah mereka bertambah seiring dengan penambahbaikan pertanian mereka, dan mereka diumpamakan dalam mitologi Yunani seperti semut myrmidon milik Achilles, sang tuhan matahari.

Seiring dengan perkembangan pegangan kepercayaan yang mengiringi upacara korban ini, paderi atau bomoh asal—yang dalam kalangan bangsa utara yang percaya kepada sihir merupakan ahli sihir Shaman—telah menjadi paderi bagi pancang pengorbanan. Mereka ialah keimamatan Angiras dalam sejarah Hindu, yang pada mulanya merupakan paderi kepada tuhan kambing Bintang Kutub yang menyebarkan adat pengorbanan manusia ke seluruh India. Adat ini bertahan sehingga kebelakangan ini dalam kalangan kaum Kandh di Orissa, tetapi telah diamalkan secara berterusan di seluruh Chutia Nagpur sehinggalah kita mengambil alih pentadbiran...